FORUM ABSOLWENTÓW TP Pszczela Wola

[slawek]

Wojtacki Mieczysław
mgr inż. doskonały pedagog z Pszczelej Woli - Technologia produktów pszczelich, chemia - fotografika
_________________
miód | Polski Miód| Pszczela Wola | miody
Pożyczone od Darka ...

[slawek]

Miałem przyjemność być uczniem Pana Wojtackiego w temacie chemii i produktów pszczelich. Nigdy nie zapomnę tych wykładów Wojtackiego które drzemią w podświadomości na tematy związane z pszczołami i tym co jest ważne. Żaden nauczyciel w czasie mojej edukacji nie potrafił zainteresować mnie tak jak Pan Wojtacki. Robiliśmy miody pitne, wina, wcinalismy śweży miód prosto z ula (tak jak z Darkeim Małanowskim) ... gadaliśmy godzinami i dokonywaliśmy analiz w szkolnym laboratorium oceny jakości miodu i jego gatunku. Zajęcia z Panem Wojtackim mnie osobiście bardzo oświecały i do dnia dzisiejszego pamiętam tą wiedzę pomimo upływu czasu. Chemia w pewnym momencie przestała być dla mnie problemem ....
_________________
miód | Polski Miód| Pszczela Wola | miody
Pożyczone od Darka ...

[hornet]

Nieczęsto się zdarza, aby jeden człowiek przeżył swoje życie tak intensywnie i ciekawie, jak prof. Mieczysław Wojtacki. Nauczyciel, turysta, fotograf. pszczelarz. Ale to tylko sucho wymienione Jego profesje. Bo najważniejsza w tym wszystkim była prawdziwa pasja z jaką wszystko w swoim życiu robił. Nie potrafił niczego robić beznamiętnie. Miałem szczęście znać Go od „zawsze”, od dzieciństwa i nie pamiętam, żeby do jakiejkolwiek pracy podchodził na zasadzie „trzeba to zrobić”. Pan Profesor CHCIAŁ i wszystko sprawiało Mu ogromną radość, szczególnie wtedy, gdy mógł w jakikolwiek sposób pomóc czy to swoim licznym wychowankom, czy też kolegom nauczycielom.
Urodził się 29.01. 1920 r. w Kwidzynie, w rodzinie urzędnika państwowego. Zarówno Jego ojciec, jak i dziadek byli urzędnikami jeszcze w czasie kiedy te tereny należały do Niemiec, dlatego też język niemiecki był drugim, którego w rodzinnym domu uczył się. W późniejszym czasie jego znajomość bardzo Mu się przyda.
Niedługo po urodzeniu cała rodzina przeprowadza się do Grudziądza. Tutaj spędza dzieciństwo, rozpoczyna naukę w szkole powszechnej. Następnie uczęszcza do gimnazjum. Po jego ukończeniu odbywa służbę wojskową w piechocie.
1 września 1939 r. wybucha wojna. Wyrusza na front. Niestety, walczył krótko. W pierwszych dniach września dostaje się do niewoli niemieckiej, dzieląc los tysięcy polskich żołnierzy. Dostaje się do oflagu, na szczęście blisko domu rodzinnego, bo koło Bydgoszczy. Nie przebywa w oflagu długo – z powodu dyzenterii zostaje zwolniony i powraca do domu.
Zaczyna się następny rozdział w Jego życiu. Podejmuje pracę w zakładach Siemensa w Grudziądzu, na stanowisku elektromontera. Zajęcie jest o tyle ciekawe, że jest w grupie która dokonuje napraw, konserwacji urządzeń elektrycznych zarówno w mieście, jak i po za jego granicami. Nawet zostaje skierowany do Gdyni, gdzie w bazie Krigsmarine dokonuje napraw na niemieckich okrętach podwodnych – U-botach. Równocześnie z pracą, uczy się, chcąc uzyskać uprawnienia czeladnicze.
Dnia 29.03. 1944 r. zawiera związek małżeński z Władysławą Modrzyńską. W tym samym roku przychodzi na świat pierwsze dziecko – syn Stefan. Z żoną i małym synkiem wracają do rodzinnego Kwidzyna. Tutaj w 1945 rodzi się córka Ewa. 29. 03. 1946 r. zdaje egzamin czeladniczy w zawodzie elektromontera.
Przeglądając gazety, natrafia na ogłoszenie o naborze do Liceum Pszczelarskiego „gdzieś” koło Lublina. Podejmuje decyzję i wraz z całą rodziną przeprowadza się do Pszczelej – Woli. Rozpoczyna naukę i w 1948 r. składa maturę, jako trzeci rocznik szkoły. Po maturze zostaje zatrudniony jako nauczyciel. W międzyczasie, w1947 rodzi się trzecie dziecko – Stanisław.
Bardzo szybko okazuje się, że jest doskonałym pedagogiem. Cały swój czas poświęca młodzieży. Pomału zaczyna realizować jedną ze swoich największych pasji życiowych – fotografię. Staje się dokumentalistą życia szkoły, również najbliższej okolicy. W tym czasie zaczyna działać w szkole koło Polskiego Towarzystwa Turystyczno Krajoznawczego. Zaczyna intensywnie włączać się w jego działalność. Rozpoczynają się wycieczki, rajdy, obozy wędrowne. Dodatkowym atutem w czasie „włóczęg” po Polsce jest Jego gitara. Doskonale na niej gra i uczy niezliczoną ilość piosenek. W tamtych czasach z pomocą uczniów napisał piosenkę o pszczelo wolskiej szkole, która z czasem stała się hymnem Technikum Pszczelarskiego.
W związku z wykonywaną pracą, na początku lat pięćdziesiątych rozpoczął studia w Wyższej Szkole Rolniczej / obecna Akademia Rolnicza/ w Lublinie, uzyskując w 1957 roku tytuł mgr inż. rolnictwa
Coraz bardziej „wsiąkał” w życie szkoły. Na przykład, za namową swojego serdecznego przyjaciela, prof. Leona Karłowicza, kierownika i reżysera szkolnego teatru amatorskiego, wystąpił w „Wodewilu warszawskim”. Oto jak ten spektakl wspomina jego reżyser, w swojej książce „Melpomena w szkolnym mundurku”. /.../ „Wodewil...” cieszył się niezwykłym powodzeniem. Niektórzy widzowie przychodzili na każde przedstawienie. Zespół odwiedził wszystkie okoliczne szkoły, świetlice, remizy strażackie, dając w sumie 11 przedstawień, co w warunkach szkoły, zwłaszcza zawodowej, było nie małym osiągnięciem. Na niektórych spektaklach ciasne sale nie mieściły wszystkich chętnych obejrzenia imprezy. A wszyscy młodzi „artyści” wywiązali się ze swych ról doskonale. Ranga teatru szkolnego teraz wzrosła, gdyż do zespołu weszli dwaj nauczyciele: prof. Mieczysław Wojtacki i prof. Bernard Bakowski.”
Ok. Roku 1953 – 54 rozpoczyna współpracę z organem Polskiego Związku Pszczelarskiego, miesięcznikiem Pszczelarstwo. Najpierw były to tylko zdjęcia, ale zaraz po nich pojawiły się artykuły. Dotyczyły głównie nauczanego przedmiotu, czyli technologii produktów pszczelich /uczył również chemii/. Dotyczyły wyrobu ciast miodowych, miodów pitnych, szkodników wosku, norm miodów. Ale publikował również artykuły dotyczące rośli miodo i pyłkodajnych. Współpraca ta trwała prawie do końca życia. W sumie zamieścił ok. 300 publikacji. Trzeba tu wspomnieć, że zamieścił też kilka artykułów w organie pszczelarzy austriackich Bienennweld.
Prowadził też własną pasiekę, która w różnych okresach liczyła od kilku do 24 rodzin. Głównym jej przeznaczeniem było dostarczenie „materiału” do zdjęć. Były one zamieszczane nie tylko we wspomnianym wcześniej Pszczelarstwie. Znalazły się również we wszystkich najważniejszych podręcznikach pszczelarskich, takich jak: „Gospodarka pasieczna”, autorstwa Wandy Ostrowskiej /razem kończyli maturę/,” „Hodowla pszczół” – praca zbiorowa, „Wychów matek pszczelich” – T. Wawryna i L. Webera, „Encyklopedii pszczelarskiej” – pr. zb. I w wielu innych. Sam również wydał książkę „Produkty pszczele i przetwory miodowe”, naturalnie z własnymi fotografiami. Zdjęcia Mieczysława Wojtackiego znalazły się też w dwóch książkach L. Karłowicza, poświęconych historii pszczelarstwa – „Z dziejów oświaty pszczelarskiej w Polsce” i „Bartnictwo i pszczelarstwo na ziemi lubelskiej”. Również w trzech książkach wspomnieniowych, poświęconych Pszczelej-Woli tegoż autora- „Nie zawiedli”/życiorysy niektórych absolwentów PTP/, „Melpomena w szkolnym mundurku”/historia teatru szkolnego/, „Nad rzeką na pagórku”/ historia szkoły/ wszystkie zdjęcia pochodziły z bogatych zbiorów M.Wojtackiego. Już po przejściu na emeryturę włączył się czynnie w prace Strzyżewickiego Towarzystwa Regionalnego. Efektem tego było zamieszczenie swoich zdjęć w prawie wszystkich publikacjach Towarzystwa.. W sumie prof. Wojtacki wykonał ok. 12000 zdjęć.
W roku 1964 przeżywa tragedię. Umiera Jego żona Władysława. Przez wiele lat chorowała na astmę. Kolejnego ataku nie przeżyła...
W 1976 r. Technikum Pszczelarskie w Pszczelej Woli nawiązuje współpracę ze Związkiem Pszczelarzy w Styrii /Austria/. Jej wynikiem są wyjazdy uczniów PTP na praktyki pszczelarski do Austrii. Opiekunem pierwszych wyjeżdżających grup był właśnie p. prof. Wojtacki. Przydała się nauka j. niemieckiego w rodzinnym domu. Przyjazne kontakty z pszczelarzami austriackimi utrzymywał do końca życia.
W roku 1985 przechodzi na zasłużony odpoczynek. Ale nie porzuca całkowicie kontaktu ze szkołą, z młodzieżą. Jeszcze kilka lat uczy technologii, równocześnie „szkoli” swoją następczynie na tej „katedrze” p. prof. Elżbietę Gajowiak.
Za swoją długoletnią pracę otrzymał wiele odznaczeń. Order Polonia Restituta, Krzyż Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal X lecia PRL, oraz odznaczenia, które były dla Pana Profesora znacznie ważniejsze- Złota odznaka PTTK, Zasłużony Działacz Turystyki, Medal Ks. dr. Jana Dzierżona, Medal za zasługi dla Lubelszczyzny.
Po długiej chorobie, którą znosił bardzo pogodnie, zmarł 2.09.2002 r. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.


Andrzej Karłowicz
_________________
galeria PszczeliPark miód